Do powierzchni ziemi dociera jedynie ok 50% całkowitej energii emitowanej przez Słońce . Duża część energii ulega odbiciu i rozproszeniu w atmosferze i w chmurach:
Intensywność nasłonecznienia uzależniona jest od szerokości geograficznej i lokalnych warunków klimatycznych. Mierzy się ją roczną gęstością strumienia promieniowania słonecznego na płaszczyznę poziomą. W Polsce największa wartość nasłonecznienia występuje ma północy, a najmniejsza – w obrębie dużych aglomeracji miejskich w wyniku ich dużego zanieczyszczenia.
Inną stosowaną jednostką jest usłonecznienie. Jest to liczba godzin słonecznych w ciągu roku. Na Wybrzeżu średnio można liczyć na 1600 godzin/rok natomiast najmniej na Górnym Śląsku: tutaj usłonecznienie przyjmuje 3/4 powyższej wartości. Daje to duże możliwości zastosowania nowoczesnych kolektorów słonecznych, charakteryzujących się dużą wydajnością, nawet w dni pochmurne, czy w okresie jesienno-zimowym.

Jak działa kolektor słoneczny?
Próżniowy kolektor słoneczny przejmuje promieniowanie słoneczne dzięki powłokom absorpcyjnym, znajdującym się w każdej z rur. Hermetyczna kapilara umieszczona wewnątrz rury, wypełniona czynnikiem o niskiej temp. wrzenia, przejmuje energię cieplną i podgrzewa płyn solarny krążący w instalacji. Gorący płyn trafia następnie do wężownicy, znajdującej się w zasobniku z wodą, podgrzewając ją. W końcu ochłodzony czynnik grzewczy powraca do kolektora słonecznego, by powtórzyć cały cykl.
Kolektory słoneczne najczęściej łączy się w zespoły, które mogą osiągać całkiem sporą powierzchnię końcową. Przykład takiego grupowego połączenie takich ogniw słonecznych widać na poniższym rysunku:

Perspektywy dla Polski
W 2008 r. Polska stała się siódmym rynkiem energetyki słonecznej w UE. Ponadto krajowi producenci kolektorów słonecznych ponad 50% swoich urządzeń eksportują poza granice Polski. To właśnie wyróżnia energetykę słoneczną termiczną na tle pozostałych technologii OZE, wśród których dominuje raczej import urządzeń i często krajowej produkcji urządzeń w ogóle brakuje.


