OZE w Polsce i na świecie
Do powierzchni ziemi dociera jedynie ok 50% całkowitej energii emitowanej przez Słońce . Duża część energii ulega odbiciu i rozproszeniu w atmosferze i w chmurach:
Żródło: Geotermia niskotemperaturowa w Polsce i na świecie, Jacek Kapuściński, Andrzej Rodzoch
Do najczęściej spotykanych źródeł energii odnawialnej zaliczamy energię wodną oraz pływów wodnych i falowania wody, energię uzyskiwaną z biopaliw i biogazu i biomasy, energię geotermalną, energię słoneczną i energię wiatru. W niniejszej pracy skupiłam się jedynie na trzech ostatnich typach OZE.
Udział wybranych źródeł energii odnawialnej w światowej produkcji energii elektrycznej i cieplnej (scenariusz rozwojowy, 2010, 2020 i 2030 – prognozy), znajduje się poniżej:
|
Rodzaj OZE |
Rok 2005 |
Rok 2010 |
Rok 2020 |
Rok 2030 |
|
Energia słoneczna |
0,3% |
1,5% |
7,9% |
16,1% |
|
Energia wiatrowa |
0,6% |
1,8% |
7,2% |
9,7% |
|
Energia geotermalna |
3,1% |
4,0% |
8,9% |
13,0% |
|
Udział OZE w pokryciu światowego zapotrzebowania |
13,0% |
13,8% |
21,0% |
31,0% |
(żródło: Geotermia niskotemperaturowa w Polsce i na świecie, Jacek Kapuściński, Andrzej Rodzoch ) Click here to read more.. »
Działania w zakresie efektywności energetycznej powinny być z jednakową intensywnością prowadzone w dwóch komplementarnych obszarach – możliwie szybkiej poprawy efektywności wykorzystania energii pierwotnej (poprzez wzrost sprawności urządzeń wytwórczych i preferencje dla procesów kogeneracji) oraz redukcji zapotrzebowania na energię finalną, zwłaszcza w sektorze usług i gospodarstw domowych oraz w transporcie (wymiana urządzeń i pojazdów na mniej energochłonne, termomodernizacje, budownictwo pasywne jak i racjonalizacja oświetlenia).
Kwestii poprawy efektywności należy podporządkować przyjmowane na potrzeby realizacji ww. polityki metody i technologie, w tym standardy środowiskowe i energetyczne, oraz elastyczne mechanizmy bilansowania najważniejszych emisji (CO2, SO2, NOx) – stworzy to preferencje dla instalacji o najwyższej sprawności energetycznej.
Prognoza wskazuje, że realne wydaje się osiągnięcie, w warunkach polskich, poziomu 20-30% udziału OZE w zaspokojeniu zapotrzebowania na energię finalną, co dawałoby podsektorowi OZE udział porównywalny z innymi źródłami zaspokajania potrzeb energetycznych i sprzyjałoby powstawaniu krajowych miejsc pracy, a także stanowiłoby zasadniczy krok na drodze „równoważnia” energetyki polskiej i zapewniania długofalowego bezpieczeństwa energetycznego umożliwiając jednocześnie znaczące ograniczenia wykorzystywania zasobów nieodnawialnych paliw kopalnych. Jednak warunkiem osiągnięcia takiego poziomu pokrycia potrzeb energetycznych kraju jest utrzymanie w silnych ryzach wzrostu zapotrzebowania na energię finalną, zwłaszcza na energię elektryczną, przy jednoczesnym maksymalnym wykorzystaniu potencjału „energetyki odnawialnej”.
W dniu 10 listopada 2009 roku Rada Ministrów przyjęła uchwałę w sprawie Polityki energetycznej Polski do 2030 roku. Dokument ten określa długoterminową strategię rozwoju sektora energetycznego, prognozę na zapotrzebowanie na paliwa i energię oraz program działań wykonawczych do 2012 r. Określona w niniejszym dokumencie strategia odpowiada na najważniejsze wyzwania stojące przed polską energetyką w perspektywie zarówno krótko jak i długoterminowej.
Rozwój energetyki odnawialnej ma istotne znaczenie dla realizacji podstawowych celów polityki energetycznej. Wzrost poziomu wykorzystania tych źródeł da w konsekwencji większy stopień niezależności od zewnętrznych dostawców energii (import). Energetyka odnawialna to zwykle niewielkie jednostki wytwórcze zlokalizowane blisko odbiorcy, co pozwala na podniesienie lokalnego bezpieczeństwa energetycznego oraz zmniejszenie strat przesyłowych. Produkcja energii ze źródeł odnawialnych cechuje się niewielką lub zerową emisją zanieczyszczeń, co zapewnia pozytywne efekty ekologiczne. Rozwój energetyki odnawialnej przyczynia się równieżdo rozwoju gospodarczego słabiej rozwiniętych regionów, bogatych w zasoby energii odnawialnej.
Poniżej wymieniłam wszystkie zapisy tej uchwały, które dotyczą bezpośrednio Odnawialnych Źródeł Energii (OZE):
W obliczu przemian gospodarczych i społecznych samowystarczalność energetyczna Polski jest kwestią niezwykle istotną podnoszoną zarówno przez naukowców, polityków jak i specjalistów z dziedziny energetyki. Samowystarczalność energetyczna kraju maleje. W 1975 sięgała ona 113%, dziś sięga 80%. Według prognoz długoterminowych, w 2020 roku, samowystarczalność energetyczna Polski nie przekroczy 60%. Zasoby energetyczne Polski szacowane są na 29,5 mld ton węgla kamiennego oraz 11,6 mld ton węgla brunatnego. Jak widać, mimo iż największe w Europie, nie wystarczą na więcej niż 30 lat (biorąc pod uwagę obecne tempo rozwoju i energochłonność gospodarki).
Oznacza to, że Polska, w której obecnie 93.5% energii pochodzi z węgla kamiennego (Świat 39,5%), uzależni się, jak nigdy dotąd, od zewnętrznych dostaw energetycznych. Polski system energetyczny składa się z trzech elementów: wytwarzanie energii, przesyłu energii i dystrybucja energii. Click here to read more.. »